Ryszard Waśko w sposób znaczący rozpoczyna swoją drogę twórczą ok. 1971
r. wraz z przystąpieniem do Warsztatu Formy Filmowej, legendarnej grupy
przy łódzkiej Filmówce (do której należeli min. Józef Robakowski, Paweł
Kwiek oraz najsłynniejszy polski eksport filmowy, Zbigniew Rybczyński).
To w czasie członkostwa w Warsztacie powstały rewolucyjne prace
fotograficzne Waśki, takie jak "Fotografia czterowymiarowa" czy "Portret
pocięty" oraz filmy: "Zaprzeczenie", "Prosto-Krzywo" i "30 sytuacji
dzwiekowych". Warsztatowcy w latach 70-tych jako pierwsi w Polsce
eksperymentowali ze sztuką wideo i instalacji. Waśko zrealizował wtedy
znane video-instalacje takie jak "Róg", czy "Zmęczenie Mojej Nogi".
Organizowane od 1974 r. na "własną rękę" wyjazdy na Zachód i nawiązywane
tam kontakty z innymi artystami, przyczyniły się do tego, iż jako jeden
z niewielu ówczesnych polskich artystów był reprezentowany na świecie
przez zachodnią galerię, słynną galerię 'm' w Bochum, która lansowała
wtedy takich artystów jak Richard Serra czy Arnulf Reiner. W 1980 roku,
jako jedyny twórca zza tzw. Żelaznej Kurtyny wziął udział w wielkiej
wystawie "Pier + Ocean (sztuka lat 70tych)", w Hayward Gallery w
Londynie, która zainspirowała go do zorganizowania podobnej wystawy w
Polsce. Gdy w 1981 roku zaprosił do Łodzi do udziału w pierwszej
wystawie Konstrukcja w Procesie, m. in. Sol LeWitta, Richarda Longa,
Richarda Serrę, Iana Dibbetsa, Carla Andre, Dana Grahama (i wielu innych
twórców zapoznanych na zachodzie) i artyści ci przyjęli jego
zaproszenie, to stała się rzecz wydawałoby się niemożliwa do
zrealizowania, powstała bowiem pierwsza międzynarodowa wystawa sztuki
współczesnej w Polsce, niezależna, zorganizowana poza strukturami
państwowymi (które de facto kontrolowało wtedy wszystkie publiczne
wydarzenia).
Na przełomie lat 80-tych Waśko niejako przeniósł swoją sztukę ze sfery
fotografii i filmu i wszedł na teren malarstwa, tworzenia nowego typu
obiektów (które nazwał rzeźbami czasowymi) oraz wkroczył w działania z
szeroko rozumianą przestrzenią (najdobitniej wyrażało się to w jego idei
"ulicy"). Przejście od filmu do obrazu było dość płynne, albowiem
pierwsze prace stanowiły próbę zapisu rzeczywistości filmowej w formie
rysunków i obrazów na kartonie ("Film hipotetyczny", "Broken Film"). Gdy
jednak na wskutek zaistniałej sytuacji politycznej w Polsce, Waśko
został zmuszony do emigracji, twórczość jego zmieniła się diametralnie.
W 1985 roku otrzymał stypendium DAAD i zamieszkał w Berlinie, gdzie
otrzymał dość pokaźną pracownię i jego obrazy zaczęły wchodzić w
przestrzeń (instalacja "Homage for the Street" zrealizowana dla Ruine
der Künste w Berlinie). Jest to także okres pojawienia się nowych
materiałów w jego dziełach, takich jak sadza, złoto i srebro czy wosk
(cykl "Man in the night"). Przyjaźń z innymi berlińskimi artystami, a
przede wszystkim z jednym z pionierów ruchu Fluxus - Emmettem
Williamsem, czy znanym galerzystą René Blockiem wpłynęły pod koniec lat
80-tych znacznie na nowy etap twórczości i działalności Waśki. Niemniej
ważkim elementem jego twórczości była nadal jego działalność
artystyczno-kuratorska. W latach 1990 do 1992 roku był dyrektorem
artystycznym P.S.1 Museum i Clocktower Gallery, jednych z
najważniejszych wówczas placówek artystycznych w Nowym Jorku. W 1990 r.
założył Międzynarodowe Muzeum Artystów pomyślane jako niezależne miejsce
wystaw, spotkań, wymiany myśli – prowadzone przez artystów i dla
artystów. W latach 90-tych Muzeum Artystów rozwinęło swoją sieć biur, m.
in. w Nowym Jorku, Tel Avivie, Berlinie, Moskwie, Melbourne, poprzez
które zrealizowało ponad 100 międzynarodowych wystaw i działań z
udziałem setek artystów z całego świata. Efektem tych działań było także
zainicjowane przez Waśkę renomowane Łódź Biennale 2004 i powstałe w
wyniku tego Lodz Art Center w 2005 roku.
Podczas gdy w latach 90-tych Waśko rozwijał w swojej twórczości idee
poczęte na emigracji i wtedy powstały najbardziej znane jego instalacje
z wykorzystaniem plastikowych róż ("Mały Różany Ogród" w Zachęcie w 1997
roku) oraz realizacje oparte na bezpośrednim działaniu, jak na przykład
gotowanie zupy ("Meal for the Rich & Poor"), około 2000 roku artysta
znowu sięgnął do swych "korzeni": do fotografii i filmu ("I am telling
you a secret", "So What?"). Tym razem jednak nie były celem samym w
sobie, a jedynie środkiem pomocniczym, nośnikiem informacji. Do głosu
doszły także dawne doświadczenia związane z tradycyjnymi materiałami
artystycznymi w postaci obrazów olejnych ("Intimate paintings", "Tv
Stories") i enkaustycznych ("Bedtime Stories" i "Nasty Bedtime Stories").
Od 2008 roku Waśko ponownie mieszka w Berlinie i będzie to jego pierwsza
wystawa indywidualna w tym mieście od 20 lat. Jest to także rzadka
okazja do zobaczenia ekspozycji polskiego artysty w niepolskiej
instytucji za granicą.