Moje pierwsze prawdziwie amatorskie zmagania z fotografią miały swój początek latem 2005 roku, kiedy to dorwałam cyfrówkę chłopaka. I tak, metodą prób i błędów, poznawałam tajniki fotografii spędzając długie godziny w ogródku, w parkach, skupiając swoją uwagę głównie na świecie przyrody. Tak na poważnie moja przygoda z fotografią rozpoczęła się w czerwcu 2006 roku. Wtedy to pasja stała się zarazem sposobem na życie. Od tego czasu pochłonęła mnie zwłaszcza fotografia człowieka i... tak już chyba pozostanie.

Zatem należę dumnie do nowego pokolenia dzieci świata cyfrowego, ale jakoś mi to nie przeszkadza. Dla mnie liczy się efekt końcowy, i nie jest tak bardzo ważne jakim sprzętem robi się zdjęcia, czy ciemnia jest tradycyjna, czy wykorzystuje się program do obróbki komputerowej...
Jestem samoukiem, ale dzięki temu wiem, że to co osiągnę będzie cieszyć mnie jeszcze bardziej. Moja nauka opiera się głównie na podglądaniu prac innych, sięganiu do fachowej literatury i na ..intuicji. Staram się robić to co czuję i nie wzorować się konkretnie na kimś.

 
Najbardziej fascynuje mnie w fotografii to, że można w swoich pracach oddać
trochę siebie. Jest to zarazem świetny sposób poznawania siebie, no i pomaga też otworzyć się bardziej na innych ludzi. Najbardziej bliska mojej duszy jest fotografia człowieka, portret, fotografia mody. Oczywiście jestem zaledwie na początku drogi i wiem jak dużo pracy jeszcze przede mną. To jest ciągłe poznawanie, także poznawanie siebie.
Myślę że o stylu fotografii nie ma co mówić na dzień dzisiejszy,nie szukam go na siłę, myślę że sam określi się z biegiem czasu.

Co do poważnych osiągnięć...Dla mnie to jeszcze za wcześnie, myślę że na wszystko przyjdzie w życiu czas. Wiadomo, iż każdy nawet drobny sukces motywuje i nakręca do dalszej pracy. Zresztą tak naprawdę każde zdjęcie, portret to powód do dumy bo jest odzwierciedleniem pracy w niego włożonej.

 
Swoją przyszłość na pewno wiążę z fotografią, chcę nadal odnajdywać w niej
Siebie i dawać ludziom radość tym co robię.